เมื่อพวกเจ้าได้ยินข่าว(ในทางไม่ดีของพี่น้องมุสลิม)
ทำไมบรรดามุอฺมินและบรรดามุอฺมินะฮฺจึงไม่คิดเปรียบเทียบกับตัวของพวกเขาเองในทางที่ดี
” 
(ซูเราะฮฺ อันนูร : 12)

กี่ครั้งมาแล้ว…
ที่เราได้ยินได้ฟังเรื่องราวที่ไม่ดีงามของพี่น้องคนนั้น
คนนี้ จากปากคนนี้ คนนั้น
และโดยปราศจากการไตร่ตรองและสอบถามข้อเท็จจริง
เราก็พลอยรู้สึกไม่ดีต่อพีน้องของเราคนนั้นไป

กี่ครั้งมาแล้ว…
ที่ความเกลียดชังถูกบ่มเพาะขึ้นในระหว่างหัวใจของมุสลิม
โดยที่ปฐมเหตุแห่งความชังนั้นไม่แม้แต่จะถูกไต่ถามถึงการมีอยู่จริง

หากความรักระหว่างพี่น้องมุสลิมได้รับโอกาสให้เจริญเติบโตในหัวใจของเราบ้าง…
ทุกครั้งที่เรื่องราวไม่ดีงามของพี่น้องเราถูกนำมาบอกเล่า
คงเป็นทุกครั้งที่เราจะหาโอกาสสอบถามความจริงจากเจ้าตัวมากกว่ารีบร้อนรู้สึกไม่ดีกับเขาไปเสียก่อน
คงเป็นทุกครั้งที่เราจะหาทางตักเตือนเขามากกว่านำไปวิพากษ์วิจารณ์ต่อ
เพราะความรักไม่ใช่การปกป้องตัวเองจากการถูกคนที่เรารักโกรธ
…ด้วยการปล่อยให้เขาทำผิดอยู่เรื่อยไป
แต่ความรักคือการปกป้องคนที่เรารักจากการถูกอัลลอฮโกรธ
…ด้วยการตัดเตือนที่เปี่ยมไปด้วยความปรารถนาดี
และหากยังมองไม่เห็นช่องทางตจะตักเตือน
เราก็จะไม่มีวันนำเรื่องของเขาไปพูดต่อเป็นอันขาด
เราควรจะรังเกียจมัน
เท่าๆกันที่รังเกียจการกินเนื้อของพี่น้องที่ตายแล้วมิใช่หรือ ?

หากความรักระหว่างพี่น้องมุสลิมได้รับโอกาสให้เจริญเติบโตในหัวใจของเราบ้าง…
หัวใจเราคงกว้างขึ้น
และมีที่พอสำหรับบรรจุความอิ่มเอบแห่งมิตรภาพในหนทางของอัลลอฮเพิ่มอีกหลายอิ่ม
หากความรักระหว่างพี่น้องมุสลิมได้รับโอกาสให้เจริญเติบโตในหัวใจของเราบ้าง…
ชัยฏอนคงไม่หัวเราะเยาะเราถี่
เท่าที่เป็นอยู่
!!


โดย มุซักกิร คอลัมบ์ ปลุก วารสาร โรตีมะตะบะ ฉบับที่ 31