ศอหาบะฮฺรักรอซูล


               ผู้ที่ได้ติดตามศึกษาชีวประวัติของท่านรอซูล ศ็อลลัลลฮุอะลัยฮิวะซัลลัม และบรรดาศอหาบะฮฺของท่าน จะพบว่า บรรดาศอหาบะฮฺนั้นมีความรักต่อท่านรอซูล ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะซัลลัม ซึ่งเป็นความรักที่ไม่มีในประวัติของมนุษยชาติมาก่อนเลย  และพวกเขามีความจงรักภักดีต่อท่านรอซูล เทิดทูนท่านยิ่งกว่าชีวิต ครอบครัว ทรัพย์สมบัติ ลูกหลาย เครือญาติ และเผ่าพันธุ์ของพวกเขาเสียอีก
                ในบทนี้จะกล่าวถึงรูปแบบต่างๆ ที่จะทำให้เราประจักษ์ถึงขนาดของความรักที่ศอหาบะฮฺมีต่อท่านรอซูล อัลฮาฟิซ อบุลหะซัน อัลอัฏรอบัสซี ได้รายงานมาจากท่านหญิงอาอีชะฮฺ รอฏิยัลลอฮุอันฮาว่า

لما اجتمع أصحاب النبى {ص}وكانواثمانية وثلاثين رجلا ألح أبوبكرعلىرسول الله {ص} فى الظهور, فقال : يا أبابكر إناقليل  فلم يزل أبو بكر يلح حتى ظهر رسول الله {ص}وتفرق المسلمون في نواحي المسجد كل رجل في عشيرته وقام أبو بكر في الناس خطيبا ورسول الله{ص}جالس فكان أول خطيب دعا إلى الله ورسول الله{ص} وثار المشركون على أبي بكر وعلى المسلمين فضربوا في نواحي المسجد ضربا شديدا ووطئ أبو بكر وضرب ضربا شديداودنامنه الفاسق عتية بن ربيعة فجعل يضربه بنعلين مخصوفتين ويحرفهما لوجهه  ونزا على بطن أبي بكر حتى ما يعرف وجهه من أنفه

وجاء بنو تيم يتعادون فأجلت المشركين عن أبي بكر وحملت بنو تيم أبا بكر في ثوب حتى أدخلوه منزله ولا يشكون في موته ثم رجعت بنو تيم قدخلوا المسجد وقالوا : والله لئن مات أبو بكرلنقتلن عتبة بن ربيعة  فرجعوا إلى أبي بكر فجعل أبو قحافة وبنو تبم يكلمون أبا بكر حتى أجاب فتكلم آخرالنهار فقال : مافعل رسول الله ؟ فنسوا منه بألسنتهم وعدلوه  ثم قاموا وقالوا لأمة أم الخير : أنظرى أن تطعيه شيئا أو يسقيه إياه فلما خلت به ألحت عليه وجعل يقول : من فعل رسول الله{ص}؟ فقالت : والله مالي علم بصاحبك فقال : إدهبي إلى أم جميل بنت الخطاب فاسأليها عنه

فخرجت حتى جاءت أم جميل فقالت : إن أبابكر يسألك عن محمد بن عبد الله وإن كنت تحبين أن أدهب معك إلى إبنك قالت : نعم  فمضت معها حتى وجدت أبابكر صريعا دنفا فدنت منه أم جميل وأعلنت بالصياح وقالت : والله إن قوما نالوا هدا منك لأهل فسق وكفر وإني لأرجوا أن ينتقم الله لك منهم : قال : فما فعل رسول الله{ص} ؟ قالت : هده أمك تسمع قال : فلاشئ عليك منها قالت : سالم صالح قال : أين هو ؟ قالت : في دار ابن الأرقم قال : فإن لله علي أن لا أدوق طعاما ولا أشرب شرابا أوآتي رسول الله{ص}

เมื่อบรรดาศอหาบะฮฺของท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะซัลลัม ได้มาชุมนุมกัน มีจำนวน 38 ท่านด้วยกัน อบูบักรก็ได้รบเร้าให้ท่านรอซูล ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮฺวะซัลลัมออกมา ท่านรอซูลได้กล่าวว่า : โอ้อบูบักร แท้จริงพวกเรามีจำนวนน้อยอยู่ แต่อบูบักรก็ยังคงรบเร้าอยู่อย่างนั้น จนท่านรอซูล ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะซัลลัมออกมา บรรดามุสลิมจึงได้กระจายกันอยู่ตามข้างฝามัสญิด แต่ละคนก็อยู่กับเครือญาติของเขา ต่อจากนั้น อบูบักรก็ได้ลุกขึ้นกล่าวคำปราศรัยต่อฝูงชน โดยมีท่านรอซูล ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะซัลลัมนั่งอยู่ด้วย อบูบักรนี้เป็นผู้ปราศรัยคนแรกที่เชิญชวนไปสู่อัลลอฮและรอซูล ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะซัลลัม ทันใดนั้นพวกมุชริกันก็บุกเข้ามาทำร้าย
อบูบักรและบรรดามุสลิมีน พวกเขาถูกทำร้ายอย่างหนักอยู่บริเวณข้างๆมัสญิด อบูบักรถูกตบตีอย่างรุนแรง ขณะที่ท่านเดินออกมาก็มีชายคนหนึ่งชื่ออุตบะฮฺ อิบนิ รอบีอะฮฺได้เข้ามาใกล้ตัวเขาแล้วคว้ารองเท้าทั้งสองข้างตบหน้าอบูบักร จนเป็นรอยรองเท้าปรากฏอยู่ แล้วยังได้พุ่งตัวเข้าชนท้องอบูบักรจนหน้าบูดหน้าเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด

ในที่สุดชาวเผ่าตัยมฺก็เข้ามาในที่เกิดเหตุ และได้บุกเข้าไปขับไล่พวกมุชริกีนจนผละหนีออกไปจากอบูบักร แล้วพวกเขาก็เอาผ้ามาห่มให้อบูบักร และแบกร่างของเขาเข้าไปไว้ในบ้าน พวกเขาคิดว่าอบูบักรคงจะตายอย่างไม่ต้องสงสัย หลังจากนั้น พวกเผ่าตัยมฺก็กลับเข้าไปในมัสญิด พวกเขาต่างกล่าวว่า
ขอสาบานต่ออัลลอฮว่า หากอบูบักรต้องตายไป แน่นอน พวกเราจะต้องฆ่าเจ้าอุตบะฮฺ อิบนิ รอบีอะฮฺอย่างแน่นอนแล้วพวกเขาก็กลับมาที่อบูบักรอีก อบูกุฮาฟะฮฺและพวกเผ่าตัยมฺได้พยายามพูดกับอบูบักร จนกระทั่ง เขารู้สึกตัวและสามารถพูดจาโต้ตอบได้ในตอนเย็น อบูบักรได้พูดขึ้นว่า พวกมันทำอะไรท่านรอซูลบ้างหรือเปล่า? พวกมันพูดเสียดสีและว่ากล่าวท่านรอซูลหรือเปล่า?หลังจากนั้น พวกเขาก็ลุกและพูดกับนางอุมมุลค็อยร มารดาของอบูบักรว่า นางจงดูแลเขาให้ดี คอยให้เขากินอาหารสักเล็กน้อย หรือว่าน้ำด้วยนะครั้นเมื่อนางอยู่ตามลำพังกับอบูบักร นางก็คะยั้นคะยอให้เขารับประทานอาหาร ในขณะที่เขาพูดว่า พวกมันทำอะไรท่านรอซูลบ้าง?นางจึงตอบไปว่า แม่ไม่รู้เรื่องเกี่ยวกับสหายของลูกเลยจริงๆอบูบักรจึงกล่าวว่า แม่ช่วยไปหานางอุมมุลญุมัยลฺ บุตรสาวของอัลค็อฏฏอบ แล้วถามนางถึงเรื่องของรอซูลเถิด
แล้วนางก็ออกไปจนกระทั่งพบนางอุมมัลญุมัยลฺ และได้กล่าวกับเธอว่า แท้จริง อบูบักรได้สั่งให้มาถามเธอเกี่ยวกับมุฮัมหมัด บุตรของอับดิลลาฮนางก็ตอบว่า ฉันไม่รู้จักอบูบักรและมุฮัมหมัด ว่าเขาเป็นใครกัน หากเธอเห็นควรที่จะให้ฉันไปหาลูกชายของเธอพร้อมกับเธอด้วยก็จะดีมารดาของอบูบักรก็ตอบตกลง แล้วนางก็เดินไปกับแม่ของอบูบักร จนในที่สุดก็มาถึงและพบว่า อบูบักรยังนอนซมอยู่ในความเจ็บปวด นางจึงเข้าไปใกล้เขาและตะโกนออกมาด้วยเสียงอันดังว่า ขอสาบานต่ออัลลอฮว่า พวกนั้นได้กระทำกับท่านครั้งนี้ชั่วช้านัก ฉันหวังว่าอัลลอฮจะต้องล้างแค้นพวกเขาให้ท่านอย่างแน่นอนอบูบักรก็ถามนางว่า พวกมันทำอะไรท่านรอซูลบ้าง ?นางกล่าวว่า เดี๋ยวแม่ของท่านได้ยินหรอกอบูบักรก็บอกว่า ไม่มีอันตรายใดๆเกิดขึ้นกับเธอหรอก ไม่ต้องเป็นห่วงนางก็กล่าวว่า ท่านรอซูลุลลอฮปลอดภัยและสบายดีอบูบักรก็ถามว่า ท่านอยูที่ไหน?นางตอบว่า ท่านรอซูลอยู่ที่บ้านของอิบนิลอัรกอมอบูบักรจึงพูดขึ้นว่า แท้จริง ฉันขอสาบานต่ออัลลอฮว่า ฉันจะไม่ยอมลิ้มรสอาหารและไม่ยอมดื่มน้ำ จนกว่าฉันจะได้ไปหาท่านรอซูลลุลลอฮ ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะซัลลัม

                ท่านลองคิดดูเถิด อบูบักรนั้นแม้ในขณะที่กำลังอยู่ในสภาพที่เจ็บปวดและบาดเจ็บอยู่ ก็ยังลืมความเจ็บปวดและบาดแผลของตนได้ เขาไม่ได้คิดอะไรอื่นทั้งสิ้น นอกจากเป็นห่วงท่านรอซูล ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะซัลลัมเท่านั้น ในความรู้สึกของอบูบักรเห็นว่า ความปลอดภัยของท่านรอซูล ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะซัลลัมนั้น สำคัญกว่าความปลอดภัยของตัวเอง และความรักที่เขามีต่อท่านรอซูล ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะซัลลัมนั้น มากกว่าที่เขามีต่อตัวของเขาเองเสียอีก(มีต่อ…)