การลืมตาตื่นขึ้นในยามเช้า
อาจะเป็นเพียงปรากฎการณ์ที่แสนจะสามัญสำหรับใครบางคน
หากสำหรับผู้ศรัทธามันคือความเมตตาที่ยิ่งใหญ่
ที่ประสาทสัมผัสทุกส่วนได้ฟื้นคืนหลังจากไม่รับรู้สิ่งใดขณะหลับใหล 

ท้องฟ้าที่แผ่ผืนโอบคลุมทุกสรรพสิ่งเบื้องล่าง
อาจเป็นเพียงธรรมชาติอันดาษตา ไม่มีอะไรน่าสนใจสำหรับใครบางคน
หากสำหรับผู้ศรัทธามันคือหลักฐานแสดงการมีอยู่ของผู้ทรงสร้าง
ทั้งด้วยความไพศาล เส้นสี และการลอยตัวอยู่ได้โดยไร้สิ่งค้ำยัน 

ใบไม่ที่ปลิวขั้วร่วงหล่น
อาจเป็นเพียงเศษขยะที่รอวันเน่าเปื่อยสำหรับใครบางคน
หากสำหรับผู้ศรัทธามันคือประติมากรรมชิ้นเอกของผู้ทรงสร้างอย่างพิถีพิถัน
ทั้งด้วยเส้นสายลายริ้วบนใบ สีสัน และวงจรชีวิตของมันที่มีบทเรียนหลายบทซุกซ่อน 

สำหรับผู้ศรัทธาแล้ว
ทุกปรากฎการณ์ที่ปรากฏ
ทุกสรรพสิ่งที่มองเห็น ทุกเรื่องราวที่รับรู้
และทุกสิ่งทุกอย่างที่ผ่านเข้ามาในชีวิต
ล้วนสามารถเพิ่มพูนความศรัทธาของเขา
ให้ลึกซึ้งและเข้นข้นขึ้นได้
แม้สิ่งนั้นจะเป็นเพียงอะไรที่เล็กน้อย
หรือธรรมดาเสียหรือเกินสำหรับคนทั่วไป
ก็เพราะคนทั่วไปใช้ชีวิตอย่างเร่งรีบร้อนรน
ส่วนผู้ศรัทธาใช้ชีวิตอย่างมีสติและพิถีพิถัน
ในขณะที่การรับรู้ของคนทั่วไปชึดชา
การรับรู้ของผู้ศรัทธาจะมีชีวิตชีวาเสมอ
ในขณะที่หัวใจของบคนทั่วไปมืดมน
หัวใจของผู้ศรัทธาจะสว่างไสว
ในขณะที่คนทั่วไปคร่ำครวญ
ผู้ศรัทธาจะใคร่ครวญ ! 

โดย มุซักกิร คอลัมบ์ ปลุก วารสาร โรตีมะตะบะ ฉบับที่ 40