เมื่อใดคิดว่าเราดีแล้ว
เมื่อนั้นเราเลวแล้ว

เมื่อใดคิดว่าเราฉลาดแล้ว
เมื่อนั้นเราโง่แล้ว

เมื่อใดคิดว่าเราสูงส่งแล้ว
เมื่อนั้นเราตกต่ำแล้ว

 

               ก็เพราะหากมองว่าตนเลิศไปหมด
สมบูรณ์ไปซะทุกอย่างเสียแล้ว
การแก้ไขก็ย่อมไม่เกิด การพัฒนาก็ย่อมไม่มี
และการปรับปรุงให้ดียิ่งขึ้นก็ย่อมเป็นหมัน

คนที่น่าสงสารที่สุดจึงไม่ใช่คนที่ถูกใครๆดูหมิ่นว่าต่ำต้อย
หากเป็นคนที่ดูหมิ่นใครๆว่าต่ำต้อยกว่าตนไปเสียหมดต่างหาก
เพราะเขาจะย่ำอยู่ตรงนั้นตรงจุดที่เป็นอยู่จุกที่คิดว่าวิเศษสุดแล้ว
ไม่ปรับปรุง ไม่พัฒนา ไม่ไปไหน

ดังนั้น
จงมองความผิดพลาดของตัวเองให้เป็นเรื่องใหญ่แต่ก็ไม่มากเกินสำหรับจะแก้ไข
จงมองความผิดพลาดของผู้อื่นให้เป็นเรื่องเล็กแต่ก็ไม่น้อยเกินสำหรับจะตักเตือน

โปรดจำไว้
เมื่อใดคิดว่าเราเจ๋งแล้ว
เมื่อนั้นเราเจ๊งแล้ว

 

โดย มุซักกิร คอลัมบ์ ปลุก วารสารโรตีมะตะบะ ฉบับที่ 32