ในความเป็นมนุษย์
ย่อมเป็นเรื่องสามัญที่ชีวิตของเราจะมีคืนวันที่อ่อนแอ ท้อแท้ และเหนื่อยล้า
และในความเป็นมนุษย์
ก็เป็นเรื่องสามัญที่เราจะต้องการใครสักคนในคืนวันที่หนักหนาแบบนั้น

แต่จะมีใครสักกี่คนที่จะพร้อมอยู่กับเราเสมอ
เมื่อทุกคนก็ต่างหนีความเป็นมนุษย์ของตัวเองไปไม่พ้น
ท้ายที่สุดแล้วผู้ที่จะช่วยเหลือเราได้ในทุกสถานการณ์ก็มีผู้เดียว 

คือ คนที่ตื่นเสมอขณะที่คนอื่นหลับใหล

คือ ผู้ที่ว่างเสมอสำหรับรับฟังปัญหาของเรา
ขณะที่คนอื่นก็มีปัญหาของเขาต้องแก้ไข

คือ ผู้ที่มองเห็นเราเสมอ
ในขณะที่คนอื่นอยู่ห่างไกล

คือ ผู้ที่ไม่เคยหน่ายต่อคำวอนขออย่างเซ้าซี้ของเรา
ขณะที่คนอื่นอาจถอดใจ

คือ ผู้ที่ขอบเขตอำนาจไพศาลไม่สิ้นสุด
ขณะที่คนอื่นมีขีดความสามารถจำกัด

ที่สุดแล้ว ชีวิตของเราจะผ่านพ้นคืนวันต่างๆไปได้
ก็โดยความช่วยเหลือของผู้เดียว
ผู้ที่คู่ควรแก่การมอบหมายเชื่อมั่นและรักอย่างหมดหัวใจ
ผู้ที่เป็นที่พึ่งของทุกสรรพสิ่ง โดยไม่ต้องพึ่งใคร

ไม่ว่าในคืนวันที่สุขแสนสุข หรือทุกข์แสนทุกข์
จงก้มศรีษาลงอย่างราบคาบและวอนขอต่อผู้นั้นเถิด
เพื่อจะผ่านทุกคืนวันในชีวิตไปให้ได้
จงวอนขอต่ออัลลอฮผู้เดียวเพียงผู้เดียว

 

โดย มุซักกิร คอลัมบ์ ปลุก วารสาร โรตีมะตะบะ ฉบับที่ 23