เพราะการพบ-พราก-จาก-เจอ คือ
ปรากฎการณ์อันเป็นธรรมดาสัญของชีวิต มนุษย์ที่ยังคงมีความรู้สึกรัก
ผูกพันและสนิทสิเน่หาอย่างเราๆจึงยังคงต้องรู้สึกโหยหา-ใจหาย(อย่างน้อยก็ลึกๆ)อยู่ร่ำไป
เมื่อการพลัดพรากได้พัดผ่านเข้ามาในชีวิจ

คงมีเพียงความผูกพันเดียวเท่านั้น ที่คงอยู่และใกล้ชิดเสมอ
ไม่จางหาย ไม่จากไป
นั่นคือ ความผูกพันระหว่างชีวิตของเรากับผู้สร้างมัน

แม้จะต้องพรากจากมิตรสนิทศิษย์สหายคนใดไป
โปรดจำไว้เถิดว่าอัลลอฮนั้นยังอยู่
ฉะนั้น อย่าคิดเลยว่าเราจะต้องด้วยไปแต่ลำพังเดียวดาย

แม้จะต้องสูญเสียบุคคลอันเป็นที่รักไปสักกี่คน
โปรดจำไว้เถิดว่าอัลลอฮนั้นยังอยู่
ฉะนั้น อย่าพูดลยว่าเราไม่เหลือใครอีกแล้ว

แม้จะต้องบอกลาช่วงเวลาอันสุดแสนจะแหนหวงอย่างรอมฎอนไป
โปรดจำไว้เถิดว่าอัลลอฮนั้นยังอยู่
ฉะนั้น อย่าทำลายเลย
การกระทำที่ราวกับว่าเราจะเป็นบ่าวที่น่ารักของอัลลอฮก็แต่เพียงในรอมฎอนเท่านั้น

แม้จะต้องจากสถานที่ไหนไปอีกสักกี่แห่ง
ต้องบอกลาใครไปอีกสักกี่คน ต้องสูยเสียอะไรไปอีกสักกี่สิ่ง
โปรดจะไว้เถิดว่าอัลลอฮนั้นยังอยู่และจะอยู่เสมอ
ฉะนั้น หากเชื่อมั่นว่าอัลลอฮอยู่กับเราแล้ว
ก็เดินไปเถิดทุกเส้นทาง ฝ่าไปเถิดทุกอุปสรรค


ไม่มีอะไรจะต้องกลัว ไม่มีอะไรจะต้องเสียใจ
เพราะความสาหัสใดก็ตามที่รออยู่เบื้องหน้า
และความอาลัยใดก็ตามที่ทิ้งไว้เบื้องหลัง

อัลลอฮทรงอยู่ ยังอยู่ และจะอยู่เสมอไป!

 

ทุกๆสิ่งที่อยู่บนแผ่นดินย่อมแตกดับ
และพระพักตร์ของพระเจ้าของเจ้าผู้ทรงยิ่งใหญ่
ผู้ทรงโปรดปรานเท่านั้นที่จะยังเหลือคงอยู่

(อัรเราะฮฺมาน 55 : 26-27)

 

โดย มุซักกิร คอลัมบ์ ปลุก วารสาร โรตีมะตะบะ ฉบับที่ 38