ท่ามกลางความฝืดเคืองของเศรษฐกิจ
ความวิตกกังวลความแร้นแค้นในวันข้างหน้า
อาจทำให้ใครหลายคนหยุดยั้งที่จะทำความรู้จักดับ
การให้
แต่สำหรับมุสลิมแล้ว ความวิตกกังวลถึงวันข้างหน้านั่นแหละ
ยิ่งทำให้เขาขวนขวายสู่
การให้
เพราะของที่เราให้ออกไปต่างหากที่เป็นของๆเราอย่างแท้จริง
มันจะไปรอเราอยู่ในวันข้างหน้า…วันที่ไม่มีเสบียงใดนอกจากเสบียงแห่งศรัทธา
ในขณะที่ของที่เราเก็บไว้กับตัว
วันหนึ่งเมื่อเราตายไป มันก็จะผุพังสูญหาย หรือไม่ก็เปลี่ยนมือผู้ถือครองไป

ทรัพย์สินที่เราเก็บออมไว้
มันก็จะตกเป็นของทายาทมรดกของเรา
ในขณะที่ทรัพย์สินที่เราให้ออกไปจะถูกบันทึกไว้ในบัญชีของเรา
และจะเป็นของเราเสมอ
อาหารที่เรากินเข้าไปเกินความต้องการ
ถ้าไม่ถูกขับเป็นของเสียออกมา ก็จะกลายเป็นส่วนเกินของร่างกายที่รอวันเน่าเปื่อย
ในขณะที่อาหารที่เราให้ออกไปจะถูกบันทึกไว้ในบัญชีของเรา
และจะเป็นของเราเสมอ

ความรู้ที่เราเก็บไว้กับตัวโดยไม่เผยแพร่แบ่งปัน
ก็จะกลายเป็นภาระหน้าที่ต้องถูกสอบสวน
แต่ความรู้ที่เราได้ให้ออกไปจะกลายเป็นเสบียงสำคัญที่ให้ดอกผลเสมอไป
ตราบที่ยังมีคนนำความรู้นั้นไปใช้อยู่

ที่สุดแล้ว
คนที่รู้จัก
ให้มากที่สุด ก็คือ คนที่รู้จัก เก็บมากที่สุด
เพราะสิ่งที่เขาได้ให้ไปในหนทางของอัลลอฮ
ก็คือสิ่งที่เขาได้เก็บไวสำหรับอนาคตของตัวเอง
อนาคต…อันเที่ยงแท้ถาวร

 

โดย มุซักกิร คอลัมบ์
ปลุก วารสารโรตีมะตะบะ ฉบับที่
35