ความป่วยไข้ของหัวใจเป็นโรคภัยที่น่ากลัว
เพราะหัวใจนี่แหละ
               …ที่ทำให้การงานเหมือนกันกลับมีผลลัพธ์ห่างไกลกันเหลือเกิน
               โดยเฉพาะหัวใจที่ติดเชื่อโรคชื่อ
ริยาอฺ
เพราะหัวใจนี่แหละ
               …ที่ทำให้การบริจาคทานเป็นได้ทั้งการขัดเกลาตัวเอง
และการเพิ่มความเจ็บป่วยให้ตัวเอง
               …ที่ทำให้การละหมาดเป็นได้ทั้งที่มาของความจำเริญ
และที่มาของความวิบัติ
               …ที่ทำให้การถูกสังหารในหนทางของอัลลอฮเป็นได้ทั้ง
การกระโจนขึ้นสวรรค์และการกระโดดลงนรก
               …ที่ทำให้การทำงานเพื่อิสลามเป็นได้ทั้งการงานที่หนักอึ้งในตราชั่งและการงานที่ว่างเปล่าไร้น้ำหนัก
                  หัวใจนี่แหล่ะที่เป็นตัวตัดสิน

                เพราะที่อยู่ที่ถูกเตรียมไว้สำหรับหัวใจอันบริสุทธิ์กับหัวใจที่ป่วยไข้ย่อมไม่เหมือนกันอย่างแน่นอน

ถึงอย่างนั้น…การทัวแต่กังวลกับเชื้อโรคตัวร้ายจนทำให้ไม่กล้าลงมือทำอะไรก็นับเป็นการป่วยไข้อย่างหนึ่ง
และยารักษามันก็คือการเข้าหาผู้สร้างมัน
              ตระหนักในความยิ่งใหญ่
มั่งมีและทรงสิทธิ์ในทุกสิ่งของพระองค์
              ตระหนักในความอ่อนแอ
สิ้นไร้และไม่ได้เป็นเจ้าของอะไรสักสิ่งของเรา
              การตระหนักในความจริงข้อนี้จะทำให้เราเตือนตัวเองอยู่ตลอดว่า…แท้ที่จริงเราไม่มีอะไรให้โอ้อวดเลย
              เพราะเราไม่มีอะไรเลย…นอกจากสิ่งที่พระองค์ให้มี
              และไม่ได้เป็นอะไรเลย…นอกจากสิ่งที่พระองค์ให้เป็น
              แล้วเราจะมีใบหน้าที่หยาบกร้านถึงขนดาโอ้อวดในสิ่งที่ไม่ใช่ของๆตัวเองเชียวหรือ?

ดังนั้น…     จงลงมือทำเถิด
ซึ่งทุกงานที่จะทำให้เจ้าของชีวิตเราพอใจ
             และจงวอนขอเถิด…ด้วยทุกพระนามอันสูงส่งของพระองค์ให้ปกป้องหัวใจเราจากทุกโรคภัย

เพราะสุดท้าย…ทุกการงานก็ขึ้นอยู่กับหัวใจ และทุกการงานก็จะกลับคืนสู่ผู้ส้รางหัวใจ

 

โดย มุซักกิร คอลัมบ์ ปลุก
วารสารโรตีมะตะบะ ฉบับที่
25